از نظر لغوی تنبک سازی است که آن را از چوب، سفال یا فلز می‌سازند، در یک طرفش پوست نازکی کشیده می‌شود، این ساز را زیر بغل می‌گیرند و با سرانگشتان می‌نوازند.

تنبک که به آن تمبک، دمبک، دندانک و ضرب هم می‌گویند، یکی از سازهای کوبه‌ای است که در گروه طبل‌های جام شکل قرار می‌گیرد.

تاریخ و پیشینه‌ی تنبک

سابقه‌ی این ساز به پیش از اسلام برمی‌گردد، تنبک ریشه در زبان کردی دارد و زادگاهش مناطق غربی ایران است، اخیرا پیشرفت قابل توجهی داشته و به عنوان سازی مستقل مورد توجه نوازندگان و هنر جویان قرار گرفته است.

وجه تسمیه‌ی ساز

در مورد وجه تسمیه و نام‌گذاری تمبک نظرات مختلف وجود دارد:

  • بهمن رجبی در کتاب تنبک و نگرشی به ریتم از زوایای مختلف معتقد است: این ساز در اصل تنبک بوده که بر اساس قاعده‌ی قلب به “م” نون ساکن که به حرف “ب” رسیده، تبدیل به “م” شده است.
  • گروهی هم بر این باورند که واژه‌ی تنبک منشاء منطقی نداشته و اتفاقی رواج یافته است.
  • عده‌ای هم معتقدند: در نواختن ساز تنبک از تکنیک‌هایی به نام “تم”، “بک”، “پلنگ” و “ریز” استفاده می‌شود، احتمال دارد این نام‌گذاری برگرفته از اسامی مذکور باشد.
  • واژه‌ی Tambourine که در زبان‌های اروپایی تنبک وضع شده، از کلمه‌ی کلمه‌ی تنبور پهلوی اقتباس گردیده‌است.
0 0 votes
امتیاز به این محصول