تار، سازی ایرانی و زهی است که آن را با زخمه‌ می‌نوازند، این ساز علاوه بر ایران در تاجیکستان، جمهوری آذربایجان، ارمنستان و گرجستان نیز نواخته می‌شود. تار در گذشته پنج سیم داشت که استاد غلام‌حسین درویش سیم ششم را به آن اضافه کرد و هنوز هم کاربرد دارد.

معانی لغوی تار: ۱- رشته، نخ ۲- یکی از سازهای ایرانی با یک کاسه، پنج تار و دسته‌ای بلند ۳- تیره، تاریک.

نگاهی اختصاری به تاریخ تار

تار در گروه سازهای زهی مضرابی قرار دارد. این ساز در دوره‌ی زندیه در شیراز نواخته می‌شد و با شکل و شمایل فعلی از زمان قاجار دیده شده‌است.

مرتضی حنانه موسیقیدان ایرانی، تار را ساز ملی ایرانیان معرفی می‌کند، زنده یاد روح‌الله خالقی اشاره می‌کند که رد پای تار در شعر فرخی سیستانی مشهود است. استاد درویش خان با افزودن سیم ششم به تار، آن را تکمیل کرد.

تار از قدیم یک ساز پرطرفدار بوده که با وجود اساتید بزرگی مثل: محمدرضا لطفی و جلیل شهناز به نهایت کمال خود دست یافت و در حال حاضر هم مورد توجه هنرجویان موسیقی است.

ساختار ساز تار

  • این ساز ۲۸ پرده دارد، جنس چوب کاسه‌ی آن از درخت توت و جنس دسته‌اش از گردو است.
  • کاسه‌ی تار را از کنده‌ی کهنه‌ی چوب درخت توت می‌سازند، چرا که خشک بودن تارهایش باعث می‌شود صدای بهتری از ساز به گوش برسد.
0 0 votes
امتیاز به این محصول